devrimciler, malum çevrelerce "bölücü" diye suçlanmışlardır. Bu yüzden ardı arkası kesilmeyen baskılara, kovuşturmalara maruz kalmışlar, ağır cezalara çarptırılmışlardır. Uzun yıllar Türkiye'de Kürt ve Kürt sorunu  olduğundan bahsetmek şiddetle cezalandırılan ve "bölücülük" olarak görülen bir davranıştı.

Ama artık bugün çeşitli çevreler Kürt sorununu tartışır hale gelmişlerdir. Bunun nedeni, bugüne kadar Kürt sorunu konusunda izlenmiş olan resmi politikaların tıkanması ve Kürdü, dayak zoruyla "Türk" yapmanın hiçbir zaman çözüm olmadığının anlaşılmaya başlanması mıdır? Bugün bu denli iyimser olmak için yeterli neden yoktur. Ama bu konuda yeni bir "durum"un ortaya çıktığı da herkes tarafından görülmektedir. Kürt sorununun çeşitli çevrelerce tartışılmaya başlanmasının ardında iç ve dış dinamikler ve köklü toplumsal dönüşümler yatmaktadır.

İşte bu nedenle, yurtsever, ilerici, solcu, devrimci pek çok insanın cezaevlerine doldurulmasına gerekçe gösterilen kavramlar-düşünceler, artık "kürtçü, bölücü" falan denilemeyecek kişiler tarafından kamuoyu önünde ele alınmakta, bunların bir kısmı daha rasyonel bir asimilasyon politikası önermekte, bir kısmı ise, sorunun çözümü olarak "demokrasi kurallarını" göstermektedir. Ama ne olursa olsun, bugün ortada duran gerçek, Kürt sorununun yavaş yavaş bir "tabu" olmaktan çıkmaya başlamasıdır. "Kürt sorunu", "Kürdistan", "Kürt gerçeği", "Kürtçe", "Kürtçe'nin serbest bırakılması" vb. konular, günlük basında sıradan haber-yorumlarda yer almaktadır.

Örneğin M.Ali Birand 3.3.1987 günü Milliyet gazetesinde yayınlanan yazısında şöyle diyor.

"(…) Bugün karşımızda bir 'Kürt sorunu' vardır. Biz resmen, ne kadar 'dağ Türkleri' dersek diyelim, sorunumuz açıkça 'Kürt sorunudur.' Önce adını doğru dürüst koyalım (...)”

Metin Toker, 15.3.1987 günü Milliyet gazetesindeki makalesinde:

"(...) Olay nedir? Bir Kürt sorunu mu, yoksa bir eşkiya hareketi mi? Kürt sorunu hem Osmanlı İmparatorluğu'nun son yıllarını, hem Cumhuriyet dönemini meşgul etmiştir. İstanbul ve Ankara buna çeşitli çözümler getirmeye çalışmışlardır. Bir ara böyle bir sorunun varlığının kabul edilmemesi, Kürttlerin 'dağ Türkleri' olarak nitelendirilmesi, en basiretli politika olarak görülmüştür. (...)"

diyor.

Yurdakul Fincancı, 31.7.1987 günkü Milliyet'teki yazısında şöyle diyor:

"Bir Kürt sorunuyla karşı karşıya olduğumuzu -resmen söylemesekte- sonunda idrak ettik. Bu önemli bir aşamadır. Sorunun bilincine varmak, çözüm tartışmalarını rahatlatacaktır. Olaylara, duygusallıktan uzak, akıllı bir yaklaşım kolaylaşacaktır."

Kürt sorunu artık gerek iç kamuoyu gerek dış dünya karşısında basit bir eşkiyalık sorunu olarak geçiştirilemeyecek bir boyuta ulaşınca; mızrak çuvala sığmayınca, resmi ideoloji yetersiz kalmış ve bu ideolojinin tabuları fiilen yıkılmıştır. Ve sonuçta Kürt sorunu herkesçe tartışılır olmuştur.