İşte bu yüzden, her yıl 30 Mart'ta ve 6 Mayıs'ta oligarşinin kirli yüreği iki kez ağzına gelir. Oligarşi iki kez anlar çaresizliğini.

6 Mayıs 1977'de de, değişen birşey yoktu: Oligarşinin artan korkusu ve devrimcilerin yükselen mücadele azmi. Üstelik, 1 Mayıs'ta tezgahladığı kanlı katliamdan hemen sonra, bu iğrenç provakasyonla halk yığınlarını yılgınluğa ve pasifizme boğmak isteyen oligarşi, 6 Mayıs'ta da devam ettirmek istediği bu oyuna rağmen kendi gölgesinden korkar oldu.

Evet, 1 Mayıs'ta içtiği kanla doymayan oligarşi, 6 Mayıs günü de, halkın muhalefetini kanla terörle bastırma siyasetini, bu kez yaydığı yalan ve uydurma haberlerle pekiştirmeye çalıştı. 1 Mayıs'ta kan dökerek, yaratmak istediği teslimiyet ve yılgınlık ortamını, 6 Mayıs'ta da ortalığa korku, dehşet ve panik havası olarak devam ettirmek istedi.

İstanbul'da "Dev-Genç"lilerin sağa, sola bomba atacakları söylentileri yayıldı. Okullara telefon edilerek, 6 Mayıs'ta kanlı olayların meydana geleceği ihbar edildi. Analar, babalara evlatlarını okullara göndermemeleri öğütlendi. Çünkü işçiler ortalığı kana bulayacaktı!

Ne var ki, bu kez korkuya kapılan emekçi halk yığınları değil de "Başkaları" oldu. Oligarşinin ajanlarının yaydıkları söylentilere daha çok oligarşi mensupları inanmışlardı. Oligarşi, kendi gölgesinden korkar olmuştu. Zenginler, korkudan çocuklarını okullara gönderemediler. Oynanan oyun tam bir fiyaskoyla sonuçlanmıştı bu kez...

Halbuki, 6 Mayıs'ta tüm devrimciler ve emekçi halklarımız emperyalizme ve oligarşiye karşı duydukları kin ile bir kez daha bilediler mücadele azimlerini. Daha 1 Mayıs'ta dökülen devrimci kanları kurumadan 3 yiğidin ölüm yıldönümünde bir kez daha yaşadılar sürdürülen devrimci mücadelenin heyecanını. Yas tutmadılar. Gözlerinde bir parça hüzün, ama dimdik başlarıyla varılacak yere kan içinde varılacağını bilerek...

• Onlar ABD Emperyalizmine karşı dövüştüler!
• Onlar arkalarında sadece çiçek getirilen bir tümsek değil, devrimci yolu aydınlatan bir ışık, uyuyanları uyandıran bir çığlık bıraktılar.